Kimsenin yaptığı askerlik öbürününkine benzemez, aynı ranzada yatan iki kişinin askerliği birbirinden çok farklı olabilir, olur da. Herkes ben askerde yattım der ama asla kimse sürekli yatmaz, askerde kimseyi boş bırakmazlar çünkü Dağ karakolunda yapılan askerlikle, benim gibi kolorduda yapılan askerlik arasında dağlar kadar fark olur. Kısaca, internetten benim gibi bir sürü asker deneyimi araştıracağınıza, kafanıza takmayın, nasıl olsa uzunca bir süre (kısa dönemler 6 ay, uzun dönemler 15 ay) askerde neler olacağını göreceksiniz. Heyecanlanıp gece uykusuz kalmayın, askere gitmeme şu kadar gün kaldı diye geri sayım yapmayın, zira askerdeyken, çıkmama şu kadar gün kaldı diye bol bol şafak sayacaksınız. Askerlik bir vatan borcudur, neredeyse herkesin bu borcu ödemesi gerekiyor bir şekilde, bir ömür geçiyor, sayılı gün askerlik mutlaka biter.

Askerde yeni yeni insanlar göreceksiniz, alışkanlıklarınız, insanlara bakış açınız değişecek, yeni şeyler öğreneceksiniz, iyi ya da kötü olabilir, bu size kalmış. Askerde en iyi dostunuz ankesörlü telefon olacak, ondan dolayı yanınıza bol bol telefon kartı alın. Bunun dışında yapabileceğiniz pek de fazla birşey yok, bekleyip göreceksiniz, mutlaka heyecan olacak. Dedikleri gibi, askeriye ana kucağı değil, şefkat beklemeyin. Askerde özür dilemek diye birşey yoktur, sadece yaptığınız hatalar komutanlardan tarafından hoş görülür, ta ki hepsi birikip size ağır bir ceza olarak geri dönene kadar, bunu kurmay albaylardan biri söylemişti bize.

Yazıyı çok uzun tutmayacam, dediğim gibi, anlatılmaz yaşanır tarzı birşey bu askerlik. Bilindiği üzere herkesin askerlik anısı vardır, kimi operasyona çıkar, kimi bütün gün nizamiyede yatar, dediğim gibi sizin askerliğiniz o başkalarının anlattığı anılarla yakından uzaktan alakası olmayacak. Kafanıza çok takmayın, aşırı heyecan yapmayın, askere gidene kadar sivil olacağınız günlerin tadını çıkarın, çünkü askerde o günleri bol bol hatırlayacaksınız.

Herkese şimdiden hayırlı tezkereler…

29 Ekim yürüyüşünden sonra sanırım 10 Kasım ve Atatürk’ün Elazığ’a ziyareti olan 17 Kasım’da da tören olacakmış, umarım onlara da dahil olmam, yoksa uzunca bir süre yürüyemem heralde. Bunun dışında, Çarşamba günü plakalara düşecez hayırlısıyla, ondan sonra şafak nasıl atacak bilmiyorum, genelde plakalara gelince şafak sıkıştırır derler ama görecez bakalım.

Malum artık nöbetler başladı, bol bol gökyüzünü inceleme şansım oluyor, Elazığ’da gökyüzü manzarası süper, bulutlar, yıldızlar falan, büyük ayı, küçük ayı hepsi çok güzel gözüküyor, gerçi şehir kötü ama en azından gökyüzü olayı dengeliyor.

Neyse efenim, bu haftaki yazı azıcık aceleye geldi, ondan dolayı kısa oldu. Haftaya daha uzununu yazmak ümidiyle

Görüşmek üzere

Geçen pazar eğitim vermeye başladılar, ilk ders “nasıl nöbet tutulur” idi, komutanlar açıkca şunu söyledi. Sizden çok bir beklentimiz yok, zaten mesai saatinde yaptığınız birşey yok (genelleme oldu, benim için öyle ama tüm gün araba tamir edenleri biliyorum), en azından doğru düzgün nöbet tutun, sizden başka birşey istemiyoruz. Laf koymadı değil ama sonuçta nöbet tutmak yaptığımız en önemli şey, bunun dışında yaptığımız amelelikler, getirip götürdüğümüz çaylar pek de önemli değil. Vatan bizden nöbet bekler sloganı ile nöbet tutmaya devam ediyoruz. İşte kafanızdan başlığı çıkartmayın, oturmayın, dur kimdir o deyin falan öğrettiler herşeyi, daha doğrusu hatırlatma yaptılar. Zira bu eğitim acemi birliğinde tüm askerlere verilmiş, biz kısa dönemler dışında çünkü biz hep yürüdük, ama bildiği halde bunu yapmayanlar var. Zira, yarbaya, grup komutanına falan çarpılıyor bazıları. Öyle olunca bize de veriyorlar eğitimi, gerçi bir işe yaradığı yok anlaşılan. Eğitimi verdikten 1 saat sonra nöbet tutan bölükteki 2 asker yine otururken yakalanıyor ve tutanak yiyor. Ne deseler boş yani.

Cuma günü yanaşık düzen eğitimi verdiler, konumuz, rahat hazır ol selam dur falandı. Çok eğlenceli değildi yani ama 200 küsür günlük asker olup selam vermeyi bilmeyenler varmış aramızda ben onu gördüm. Onun dışında, yazıcının peşinden koşup çıkış tarihimin hangi gün olduğunu hesaplatmaya çalışıyorum, burada iş yaptırmak için insanların arkasından koşmak gerekiyor. Onun dışında, uçak bileti almayı düşündüm ama çıkış tarihim tam olarak belli olmadığı için vazgeçtim. Bu arada, sanırım perşembe günü idi, nöbet kulesindeki arkadaşlara birşey sormak için gittim, “ya abi bizim elemanları gördün mü” dedikten sonra, havanın karardığını geç farkedip, dur kimdir o sorusuyla karşılaştım, e işaret parolayı bilmeyince, yere yatırıp süründürdüler sağolsunlar, uzunca bir süre dalga malzemesi olacak gibi gözüküyor bu olay. Haftanın bombasıydı buydu sanırım. Bu arada, sigara paketlerinin üzerinde yazan yazılardan biri gözüme ilişti, “Sigara içmek size ve çevrenizdekilere ciddi zarar verir” diye. Sanırım askerlik de sigara gibi, sana ve çevrendekilere zarar veriyor, sen şafak sayarken heba oluyor, çevrendekiler de seni beklerken zarar görüyor. Bu arada kademedeki komutanlardan biri sigara siparişi verirken, bu üzerinde akciğerli olandan alma erotik olan (erkek ve kadının yatakta olduğu) paketten al dedi, gayet ilginç bir istek, ama sonuçta yapmak gerekiyor.

Bu arada, askerde farklı şehirlerden bir sürü insan olduğu için ortaya çok farklı şive ve aksan farklılıkları çıkıyor, parmak kelimesine barnak diyen, şarjör e carcör , kabzaya da kabze falan diyorlar, çok ilginç yani. Er/erbaş künye bilgi kağıdı doldurttular bölükteki askerlere, işte okuma biliyor musunuz, tc kimlik no nuz vs gibi bir sürü soru. Zaten o formu doldururken olay çıktı, gelir durumuna “çok iyi” yazan, özel yeteneğine “sabırlıyımdır” yazan falan bir sürü şey var. Okuma yazma kısmına ise tik atan da var, biliyorum da yazan. Gerçi çocuklardan biri yanımda okuma yazma kutusuna “biliyom” yazdı ben koptum gittim.

İşte askerde böyle ottan şeylere bile gülüyor insan, zira yapacak başka birşey yok, adı üstünde askerlik. Bu hafta da sona erdi, benim çarşı iznim de bugünlük sona eriyor, yarın muhtemelen beni nöbet manyağı yapacaklar, bölükteki çoğu kişi istirahatli, öyle olunca da nöbet tutacak kimse kalmamış durumda. Neyse, şafak 92 diyelim, askerliğin bir an önce bitmesini bekleyelim. Bu arada tek tip askerlik konusunda da bir gelişme yokmuş sanırım, 8 ay gibi bir rakam telaffuz edilmiş ama ortada kesin birşey yok, gerçi bize vurmayacağı kesinleşti, en azından o açıdan şanslıyız.

Görüşmek üzere

Bu arada, yarbay gelip ikinci bir emre kadar yanaşık düzen eğitimi almamızı söyledi, sanırım askerlik bitene kadar bol bol sürünecem, istikamet yiyecem yatıp kalkacam. İşin komik tarafı ise normalde bu eğitimler acemi birliğinde verilir, usta birliğinde ise yatış yapılır. Daha doğrusu herkes böyle düşünüyormuş, ama benim askerliğimde tam tersi oluyor, usta birliğinde bi ton eğitim görüyorum, sabah sporu yapıyorum. Bu arada kilom 93 den 87 ye düşmüş, yani kilo vermişim, pek inanmadıydım ama göbek aynen yerinde duruyor. Spor yavaş yavaş etkisini gösteriyor yani, bu arada bu hafta komutanın emriyle tek başıma italyan çukuruna daldım, yine çıkamadım, sağolsun 2 kişi çıkardı beni kolumdan.

Sonuç olarak, klasik bir hafta daha sona erdi, spordu, eğitimdi, bol bol amelelik ve hizmetti derken, bir haftanın ve benim çarşı iznimin sonuna geliyorum. Bu arada 2 basamaklı şafağa düşmenin keyfini de yaşamaya çalışıyorum ama daha önümde dolu dolu 99 gün var, bu arada 100 den 99 a düşünce ıslatıyorlarmış devreler ama sanırım bize yapmayacaklar, sonuçta aynı devre değiliz uzunlarla

Bu arada son dakika arkadaşımla konuştum, en son çıkışın 16 Ocak olduğunu, yol iznine göre, 14 -15 – 16 dan herhangi birinde terhis olacağımızı söyledi, şafak iyice karıştı yani, ama sonuç olarak çift hanelere düştük şafakta…

Arz ederim (dilekçe stili)

Sonuç olarak gayet yorucu bir hafta daha geçti. Kaldı 106 gün, tabi arada bol bol hammallık yapmaya devam ediyoruz, uykular minimum düzeyde, amelelik ise maksimum düzeyde, onu taşı bunu taşı diyerekten devam ediyor askerlik. Bu arada bol bol yaprak süpürüyoruz, asfalttan süpürgeyle çam ağacının iğne yaprağını temizlemek ne kadar imkansız olsa da yapıyoruz işte, mantık dışı zaten ama sonuçta askerlik bu. Kolordu komutanımız yeni atılan asfalt yola bakarken aynı zamanda kademeleri de ziyaret edeyim demiş, haberi geldi, direk arazi oldum ama bizim kademeyi ziyaret ettiğinde hiç iyi şeyler olmamış, bizim komutanlar çarpılmış sanki Kolordu komutanına. Zaten bu bol yıldızlı komutanlar asla tek başlarına gezmiyorlar etrafta, her albayın yanında bol bol binbaşı, yarbay, yüzbaşı oluyor. Geçen gün ben otururken geldiler de baktım bir manga rütbeli asker geliyor, dedim işler ciddi, gittim çay bardaklarını doldurdum, vatani görevim olan çay taşıma işini layığıyla yerine getirdim.

Bu arada ayrı bir yazı yazacaktım ama pek vaktim olmayacak gibime geliyor, bu tek tip askerlik olayında ortalık iyice karıştı, biri 4 ay biri 6 ay, öbürü 12 ay falan diyor, kısaca ortalık iyice karıştı. Neyse, bize söylenen tarih olan 17 Ocak’ta tezkerimizi alalım başka bir isteğim yok benim, sonuç olarak iyice çorba oldu herşey

Bu haftaki yazıma son verirken, Hazır Kıta sebebiyle çarşı izinlerinin 15 günde 1 e indirilmesi riskine karşı haftaya birşey yazamazsam panik olmamanızı rica ediyorum…

Dediğim gibi ortada belli birşey olmadığı için büyük bir belirsizlik var. 337. kd ler 6 ay askerlik yapacağından gayet eminmiş, bu durumda bizim hiç endişe etmememiz gerekiyor ama gel gör ki o iş öyle yürümüyor. Diğer muhabbetler yüzünden ise herkes etkilecek falan deniyor, sonuç olarak ortada belirsizlik var. Bu konudaki görüşlerim ise şöyle :

Tek tip askerlik sistemi, eşitlik sebebiyle ortaya çıkarılmış ama aslında tam olarak eşitlik sağlamayan bir sistem bana göre, sebepleri ise şudur, herkes askerde kendi yaptığı işe göre yerleştirilecek ve maksimum verim alınması sağlanacak deniyor. Ama gel gör ki, ben görsel iletişim tasarımcıyım, kabaca grafiker diyin siz, ve Bakım bölüğündeyim. Kaportacı gibi bir yerde çalışmamı uygun görmüş(!) TSK benim, onun yerine beni elektro optik kademeye verdiler, elektronik şeylerin tamiri falan filan. Onda da etken, komutana, bilgisayar tabanlı grafik yapıyorum komutanım demem oldu, bilgisayar lafını duyan komutan beni oraya gönderdi. Beni oraya gönderdi ama sonuç olarak ben bulunduğum yerde bir işe yaramıyorum. Bana yaptırılan iş çay getir götür yerleri süpür ortalığı temizle vs.

Gelelim eşitlik kısmına, 4 sene üniversite okuyup belirli bir yeteneğe ve beceriye sahip bir askeri (hayır üniversiteyi size okumadım, ya da askerlikten kaçmak için de okumadım), elektro optik kademede, yerleri süpürmesi ve çay getirip götürmesi için görevlendiriyorlar. Uzun dönem asker ise, sivilde minibüs şöförü olan adam askerde araç kullanıyor. Tamirci olan adam ise tamirci oluyor. Hatta hiç bir iş bilmeyen askere bile iş öğretiyorlar askerde. Sonuç olarak, uzun dönem askerler, kendi ile alakalı işler yaparken, kısa dönem askerler, çay getirip götürüyor, yerleri temizliyor, bol bol nöbet tutuyor vb. angarya işleri yapıyor. Bunun eşitlik neresinde acaba? Benim askerliğim, ” tek tip askerlik ” fantazisi yüzünden uzayacak, muhtemelen o askerlik 9 ay değil 12 ay olacak, ve ben ömrümün 1 senesini komutanlara çay götürerek, yerleri silerek, yüzlerce askerle bir arada, kokan koğuşlarda ve pislik içerisinde geçireceğim öyle mi ? Ben almiyim teşekkür ederim.

İşe uzun dönemler açısından bakarsak, 15 ay askerlik uzun bir süre bunu herkes kabul ediyor. Uzun dönemlerden bazılarının ailesini geçindirmesi gerekiyor, askere gittikleri zaman ailesine maddi yardım yapamadığı için sorun yaşıyor vs. gibi sorunlar var, aynı şekilde sivilde hiçbir iş yapmayan ya da bilmeyen, hatta okuma yazması olmayan bile var. Sonuç olarak, 15 ay askerlik, maddi sıkıntılar yaşayan birisi için uzunca bir süre iken, okuma yazma bilmeyen birisi için ideal bir süredir bence. Sonuçta kendine askerde birşeyler katabilir, ama kısa dönemler için aynısı söz konusu değil. Tamamen, çay taşıyarak geçecek 1 seneden bahsediyoruz burada, aynı zamanda bol bol ot da yolacaz tabi.

Sonuç olarak, tek tip askerlik olayının ne zaman çıkacağı belli değil, 335 leri vurup vurmayacağı da belli değil, bunu zaman gösterecek ama, zaten TSK dediğine göre yeterli askere sahip değil, bu durumda süre ile ilgili oynama yaparak daha fazla asker ihtiyacı olacağı aşikar, artık bunu nasıl dengeler orasını bilemem. Eğer askerlik uzarsa, askerde dendiği gibi yapacak birşey yok, ama etkilemezse heralde üstümüzden büyük bir yük kalkar, zira kafamdaki beyaz saçların sayısı artmış durumda..

Hayırlısı neyse o olsun, mümkünse kısa askerlik olsun.

335 KD. ler adına Barbaros

Dediğim gibi atış olayı çok eğlenceli. 25 metre sıfırlama atışı yapılıyor önce 6 adet kurşunla, sonra da 200 metre ve gece atışı yapılıyor. Hiç atış yapmamış biri olarak atışlarım baya iyiydi, en azından komutanlar öyle dedi. Neyse efendim, nöbetler de başladı, yorgunluk başladı. Farkettiğiniz üzere spordaki üstün başarısızlıklarımdan dolayı çarşım kitlenmedi, ama bu sefer de dolap düzeninden dolayı yazılan tutanakta adım geçtiği için çarşımın kilitleneceği söylendi, şimdilik o da olmadı ama belli olmaz.

Neyse, askerde gayet sıkıcı 1 hafta daha geçirdim. Sabah sporundan kaçmak için türlü yöntemler denediğimiz halde yemedi, paşa paşa spora girdik. Ondan sonra kademede temizlik yaptık çay getir götür derken hafta bitti. Ha tabi hafta bu kadar çabuk bitmiyor, askerde süre baya yavaş geçer, 1 hafta 1 ay gibi geçiyor. Askerde yatmak iyidir derler ama şöyle bir sorun var, eğer yapacak birşey yoksa vakit de geçmez. Sonuç olarak şafak atmaz, kafayı yersiniz. Ondan dolayı iş yapmak iyidir askerde, tabi işlerin ardı arkası kesilmediği zaman çok yorar bünyeyi bu olay.

Bütün hafta, kolorduya asfalt atılacak diye çalıştırdılar bizi, yok yapraklar temizlendi, yok yerler süpürüldü. Bol bol mıntıka yapıldı. Zaten askerlik mıntıkadan ve içtimadan ibaret, başka birşey yok. Askerleri say, sonra temizlik yaptır falan filan. Perşembe günü sabahtan ben ve 2 kısa dönem arkadaşımı daha alıp TCK ‘ nın asfalt çalışmalarına yardım etmemiz için bizi alıp iş yapmaya götürdüler. Bütün gün amele gibi kürek salladık, ömrü hayatımda kürek almadım elime, valla bu sefer zorunlu olarak alıp iş yaptık. 10 dan 16 ya kadar toplamda 1-2 saat mola ile çalıştık, bol bol yorulduk terledik vs. Ertesi gün tekrar aynı iş için çağırınca ben de gideyim dedim ama kademe komutanı izin vermeyince kademede kalmak zorunda kaldım. Sonuç olarak diğer arkadaşlarım çalışmalarından dolayı çift çarşı aldı ben tek çarşı ile yetinmek zorunda kaldım. Hiç çarşı alamamaktan iyidir tabi ki de.

Neyse, yazı çok fazla uzamasın, hafta genelde oturarak, sabah sporu yaparak, komutanların çocuklarına bakıcılık yaptım falan. Sabah sporunda gelişme var ama hala bolca çalışma gerekiyor. Tabi bu arada tek tip askerlik konusu da aklımızdan çıkmıyor, bir ara yine morali dibe vurup depresyon moduna geçtim, devrelerim sağolsun moralimi düzelttiler.

İşte bir hafta böyle geçti, sıkıcı, sıradan, dandik, ama yapacak birşey yok askerliğe devam ediyorum, ne zaman biteceğini tam olarak bilmesem de…

Usta birliğinde yaptığım pek birşey yok, genelde getir götür işleri, çay demle, yerleri temizle vs. Gerçi hepimiz bu işleri yapıyoruz, yani kimsenin zaten kısa dönemlere iş verme isteği yok. Ondan bütün gün ayak işi yapıp vakit geçiriyoruz. Buradaki tek teselli, iş yapalım şafak atsın, gerçi şafağın kaç olduğu da belli değil, karanlık der uzun dönemler genelde. Yakında biz de o vaziyete geçicez galiba.

Sabah sporları başladı, Mart ayında denetim var diyorlar. Eğer askerlik uzarsa denetime de tabi olacaz, e demektir ki daha çok canımıza okuyacaklar. Tahmin edeceğiniz üzere sporla alakam olmadığı için hiçbir sportif faaliyeti beceremiyorum. Paso eksi alıyorum, komutanın dediğine göre eğer böyle devam ederse çarşım kitlenecekmiş, bakalım ne olacak. Bu zaten ilk çarşım, ilk 3 saati zorla izletilen halı saha maçı yüzünden yalan oldu. Geri kalan saatlerimi de internet kafede geçiriyorum, yapacak pek birşey yok yani burada.

Sonuç olarak, bir şekilde şafak atıyor. Askerde boş oturarak şafak atmaz, zaten adamı boş oturtmazlar, boş durana iş kitlerler. Bu arada arka fonda, you are in the army now çalıyor, artık bu bir mesaj mı bilemeyecem.

Herkese sevgiler, selamlar

8.Kolordu normalde acemi asker almıyormuş, artık şansıma mı diyim, 30 Ağustos yürüyüşleri için bizlere eğitim verdiler. Yürüyüş, sağa sola dönme, tüfek tutma vs gibi eğitimleri 12 Ağustos’tan 29 Ağustos’a kadar hergün verdiler. Bu arada bizleri 4 gruba böldüler, öbür gruplar yürüyüşün yanı sıra yat kalk sürün eğitimi de almış, yırttığıma sevindim yani. Yürüyüşten sonra da yemin töreni hazırlıkları yaptık, 1 hafta kadar da o sürdü. 7 Eylül’de yemin töreni oldu, 11 Eylül’e kadar da evci izni ile dışarda kalacam. Araya bayram girmesiyle evci izni de uzamış oldu.

Acemi askerliğimde başımdan geçen ilginç olayları kısaca anlatayım : Birincisi, er tuvaletinden yüzbaşının çıkması en bomba olaydır. Asteğmenlerden birinin işi olması sebebiyle bizim serbest kalmamız ve duvar dibinde oturmamız, oturduğumuz duvarın oradaki tuvaletin camından yüzbaşının kafasını çıkartıp “oo beyler istirahat mi ediyorsunuz, hadi kolay gelsin” demesi ile bir anlık şok yaşayıp apar topar ayağa kalkmamız en bomba olaydır. İkinci olarak, acemi askerin nizamiyeden dışarı çıkması yasaktır, ama 26 ağustos malazgirt zaferi sebebiyle, biz acemi askerleri taa ağrı’ya götürdüler, orada konaklayıp malazgirt’e tören için otobüslerle gittik. Tabi yolda arada diğer askerler bize eşlik etti ama tam kelle koltuk bir yolculuk idi, nizamiyeden çıkmak nere, Ağrı’ya gitmek nere. Üçüncü olarak, 30 Ağustos yürüyüşünde şehir merkezine prova için gidilmesi, ben ve arkadaşım kenarda yürüyüş grubunun dönmesini beklerken herkesin otobüslere binip gitmesi, 2 kişi çarşıda tek başımıza kalmamız, son dakika komutanlardan birine durumu anlatıp kışlaya makam aracıyla gitmemiz.

Bu ve daha birçok olayı arkamda bırakarak acemiliğimi tamamladım, acemilik işin zor kısmıdır derler, görecez bakalım. Bu saatten sonra nöbet tutarak vakit geçecek büyük ihtimalle. İlerleyen günlerde, çarşı iznine çıktıkca yeni yazılar yazmaya devam edecem umarım. An itibariyle başım ağrıdan çatladığı için yazıma burada ara veriyorum, bir sonraki yazımda bu durumu telafi edeceğime söz veriyorum.

Hayırlı tezkereler dilekleriniz için de teşekkür ediyorum, o kadar da yüzsüzüm yani…

Acemi birliklerinin açıklanmasına 4 gün kala, sana mektup yazmaya karar verdim. Malum 12 Ağustos’ta Ordu’ya teslim olacam, aradaki bekleme süreci gayet sıkıntılı geçiyor. Ben de, eline hiç ulaşmayacak olan bu mektubu yazayım, içimi dökeyim dedim. Zaten havalar sıcak, 335. kısa dönem kavrulacak bu yaz sıcağında, belki insafa gelirsin diye düşündüm.

Merak ediyorsundur neden Ordu diye hitap ediyorum, ben de yeni öğrendim, adettenmiş Ordu demek. Malum, gençlerimiz zorunlu olarak askerlik yapıyor, “askere gidiyorum” demek yerine “Ordu’ya katılıyorum” demek daha havalı geliyormuş kulağa. İşte bu sebeple, biz gençler Ordu’ya katılıyoruz askere gitmek yerine. En azından içimiz rahatlıyor öyle diyince. Ordu derken neden baş harfini büyük yazıyorum diye soruyorsan eğer, tabi ki Ordu’ nun saygınlığından dolayı öyle yazıyorum, küçük yazarak kutsal Ordu’ya hakaret edemem.

Neyse, bir sürü vatan evladı sana mektup yazıyordur, ondan dolayı ben kısa keseyim. Bu mektup eline geçmez dedim ama belli olmaz, eğer okursan çok uzun tutmayayım mektubumu. Senden ricam, mümkünse şöyle serin, pek sıcak olmayan bir yere gönder beni acemi birliğine, çok uzak olmasın İstanbul’dan, hatta İstanbul’da yaparım acemiliğimi, hiç düşünme nereye göndersem bu yavrucağı diye. Sabah pek erken kaldırmasan ne güzel olur, içtimaya da hergün yerine arada bir çıksam, çok da ayakta kalmiyim diyorum bu sıcakta, malum hava sıcak kafamıza güneş geçer falan. Ha bir de, çok koşmayalım, hiç sürünmeyelim, öyle selamlaşalım, ilkokuldaki gibi, “sağa dön, sola dön ileri marş” yapalım bir kaç saat. Sonra hemen içeri geçelim, ayakları uzatalım, dinlenelim. Kamuflajların rengine birşey demiyorum, çok asaletli duruyor tabi ki de, ama tshirt şeklinde kamuflaj varsa ben onlardan alabilir miyim ? Çok sıcak olur, içime atlet üstüne kamuflaj. Ayaklara da postal yerine sandalet giysem, hem ayaklarımı da vurmaz, koku derdi olmaz, hergün postal cilalamaya gerek kalmaz. Sakal konusunda da, biliyorum üst rütbeli askerlerimiz hergün üst baş, sakal kontrolü yapacak, ondan dolayı herkes serbest olsun. İsteyen top sakalla gezsin, isteyen kirli sakal bıraksın. Kısaca herşey güllük gülistanlık olsun, ha bir de dünyada barış olsun tabi ki.

Asker ocağı, ana ocağıdır derler, biliyorum sen bize çok kıyamazsın, hatta yukarda yazdıklarım konusunda muhtemelen haklı çıkacam. Malum ana ocağında saç sakal, tshirt, sandaletle gezmek gayet normal. Kimse kimseye bağırmıyor, herkes mutlu mesut geçiniyor.

Mektubuma burada son verirken, muhtemelen salı günü açıklanacak olan eğitim birliğim mümkünse deniz kenarı, serin bir yer olsun. Yukarda yazdıklarım da olursa valla sevaba girersin, hayır duası alırsın. Bir de kısa dönem olsun tabi ki, biliyorum biz mehmetçiklerin eğitime ihtiyacı var ama, ben çabuk öğrenirim, ondan hemen kaparım, kısa dönem yeterli olur bana.

Biricik mehmetçikten sevgilerle,

xoxox öptüm kib bye

Barbaros

Sevgili okur : Acemi birliğim belli olduğunda tekrar bir yazı yazacağım, bakalım isteğim kabul olacak mı.

Sevgili Ordu : Yukarıda yazdığım mektubu çok ciddiye almamanı rica ediyorum, havalar sıcak, sıkıntılıyım, içimden geldi yazıverdim, askerliğimi zehir etme mümkünse bu mektubumdan dolayı.