Barbaros B-Log » Gördüm Geçirdim

İş Dünyasından Sevgilerle

Barbaros — Sun, 15 May 2011 13:04:24 +0000

Yine tembellik yapıp uzunca bir süredir bloga yazmadığımı farkettim, ama bu sefer geçerli bir bahanem var ! İş dünyasına adım attım, koşturuyorum, alışmaya çalışıyorum. Yeni şeyler öğreniyorum, kendimi geliştirmeye çabalıyorum.

Neyse, konuyu saptırmadan kısaca bu yazımın içeriğinden bahsetmek istiyorum. Her ne kadar iş dünyasına atılalı sadece 3 ay olmuş olsa da, diğerleriyle paylaşabileceğim bazı şeyler olduğuna inanıyorum. Gerçi artık gazetelerde, kariyer sitelerinde vb. yerlerde bir sürü nasihat yazısı var, gerçi bu pek nasihat yazısı değil, daha çok bazı yollardan geçip, ah keşke şöyle yapsaydım diyen kişiden (ki o benim) bazı faydalı ipuçları içeren bir yazı olacak bu. Malum, nasihat veren kişiler büyük firmalarda yüksek pozisyonlarda olan kişiler, benim gibi çaylak olanların yazdığını daha görmedim. Türkiye’de üniversite diploması olmayana iş yok diyorlar ya hani, o laf yalan. Aynı şekilde, işsizlik var diyenlerin de pek doğru söylemediğini belirtmek istiyorum, yalnız peşin hükümlü yaklaşmayın ve yazımın devamını okuyun.

Kısaca kendimden bahsedeyim, en azından bu konuda iyi bir örnek olur. Haziran 2010′da üniversiteden mezun oldum, Ağustos 2010′da askere gidip, kısa dönem olarak askerliğimi tamamladım ve Ocak 2011′de geri döndüm. Ve geri döndükten sonra bir şey farkettim : Artık öğrenci değildim, çalışmam gerekiyordu. 15 küsür senelik öğrenci hayatıma bir anda nokta koymak pek kolay olmadı. Her gün derse giderken, şu üniversite bitse de iş hayatına atılsak derdim, şimdi tam tersini diyorum, artık keşke demek için çok geç orası ayrı. E artık iş başa düştü, artık öne sürecek başka bahane kalmadı, iş bakmanın vakti geldi. Öyle iş bakmak da kolay birşey değil, iş ilanına başvurmak ise hiçbir şey ifade etmiyor. Gelin şimdiye kadar öğrendiğim sektörün acı gerçeklerini sizlerle paylaşayım.

İlk olarak, kariyer sitelerinde gördüğünüz ilanların %70 ini çöpe atın, neden mi? Bu tip sitelerde ilan veren firmaların büyük bir çoğunluğunda aslında öyle bir pozisyonda adam aranmıyor, yani firmalar, sırf kendi markaları göz önünde bulunsun, reklam olsun diye iş ilanı veriyorlar. İnsanlar bir hevesle başvuruda bulunuyor ama nafile. Aynı şekilde, kariyer sitelerindeki ilanlara günde yüzlerce başvuru geliyor, başvuranların büyük bir kısmının cv sine bakılmıyor bile. Artık siteler, filtreleme özelliği sunuyor iş verenlere. Tek tek cv lere bakıp değerlendirilme yapılmıyor yani, bir kaç anahtar kelime ile yüzlerce cv arasından istenen cv ortaya çıkıyor, sizin cv arada kaynıyor. Bunun dışında, aslında o pozisyon için çalışacak kişi bulunsa bile o iş ilanı sitede yer almaya devam ediyor. 5 aydır aynı ilanın kariyer sitesinde döndüğüne şahit oldum, başvurumu yaptım ama dönen olmadı diyorsanız, muhtemelen o pozisyon için birini bulmuşlardır bile.

Eğitim şart ya hani, o aslında tam olarak doğru değil. Türkiye’de üniversite mezununa iş yok mantığı olduğu için, normalde üniversite okumasına gerek olmayan bölümlerde çalışanlar (teknik iş alanları) sırf iş bulmam daha kolay olsun diye üniversitelerde okuyor, boşu boşuna sınav stresine giriyor, üniversitede 4 senesini harcıyor, ve normalde gerek olmadığı halde bir üniversite diplomasına sahip oluyor.

Herkes uzman arıyor ! İş ilanlarına inanmayın dedim ama, siz yine de o ilanlara bakın, en azından sektörün ihtiyaçlarını görün. O işi yapabilmek için sizden ne beklendiğini öğrenin, ona göre kendinizi geliştirin. Ama kısaca sizin için ben bundan da bahsedeyim, iş ilanları artık o kadar ütopik oldu ki, 2 -3 kişinin yapacağı işi tek kişinin yapmasını bekliyorlar, ve aynı şekilde 3 kişilik iş için tek kişilik maaş teklif ediliyor. Bu konuda ciddi bir sorun olduğu apaçık ortada, bakalım bu durum ne zaman koca bir krize yol açacak. Herkes uzman arıyor demiştim ya, iş deneyimi bu konuda önem kazanıyor, ben üniversiteden mezunum, uzmanım pek ala demeyin, çünkü yok öyle birşey. Daha sonra bahsedeceğim üzere, üniversite mezunu olmak size hiçbir şey katmıyor.

Aslında yukarıda bahsettiğim gibi işsizlik yok, sorun şundan kaynaklanıyor : Binlerce iş ilanı var, ama iş verenler o kadar ütopik şeyler arıyor ki, iş arayanlar bu ilanlara başvuramıyor bile. Başvuranlar ise iş görüşmesine gittiklerinde, ütopik isteklere karşılık çok komik maaşlar teklif edildiği için işi kabul etmiyor. Kısaca, iş verenler çok işe az maaş veriyor, bahane olarak da, zaten ülkede işsizlik var, sen beğenmezsen başkası beğenir diyerek potansiyel çalışanını kaçırıyor.

Yukarıda kısaca şu anda aklıma gelen maddeleri yazmış bulunmaktayım, doğrusu yanlışı kişiye göre farklılık gösterebilir, en azından benim düşüncelerim ve tercübe edindiğim olaylar bundan ibaret. Şimdi aşağıya keşke yapsaydım dediğim, ya da etrafımdaki insanlar (iş verenler, iş arkadaşlarım vb.) tarafından dile getirilen şeyleri sıralayacağım.

Yukarıda bahsetmiş olduğum üzere, üniversite mezunu olmak artık şu zamanda pek birşey değiştirmiyor. Çünkü binlerce üniversite mezunu var, burada asıl fark şurada başlıyor : tabiki de iş deneyimi. E ben üniversiteden yeni mezun oldum, iş deneyimim nasıl olacak ki demeyin. İş ilanlarında, 25 yaşını aşmamış 5 sene sektörde deneyimli çalışan bile arıyorlar. Diyeceğim şudur ki, kuru kuru üniversiteye gidip gelmek, vizelere girmek birşey değiştirmiyor, ben bunun pişmanlığını şu an yaşıyorum. Üniversitede okurken, kendi sektörünüzde çalışabileceğiniz, ufak bir rakam hatta ücretsiz bile olsa iş yapabileceğiniz bir yer bulun ve orada çalışın, ya da staj yapın. Bu sayede üniversiteden mezun olduğunuzda cv nize yazabileceğiniz güzel bir iş deneyiminiz olur. Zorunlu olarak yapılan yaz stajlarını saymıyorum, onları herkes yapıyor, 1 aylık iş deneyimini kimse dikkate almıyor.

Deli gibi paralar verip, ya da sırf sertifika veriyorlar diye gittiğiniz kurslar ve seminerler var ya, onlar da bir işe yaramıyor. İş verenler, o sertifikalara birer kağıt parçası gözüyle bakıyor. Özel şirketlerden alınan, web tasarım vb. sertifikaların bir değeri yok yani. Olay iş konusunda bilginiz ve deneyiminiz olmasından geçiyor. Kısaca durum şu : sektörde 3-4 sene iş deneyimi olan bir lise mezununun üniversiteden yeni mezun olmuş birine göre aynı işe girme ihtimali çok daha yüksek. Dediğim gibi, iş verenler, deneyime, tecrübeye ve istediğiniz maaşa bakıyor. Sırf daha uygun maaşa çalışabilir diye eğitim seviyesi daha yüksek birinden vazgeçebiliyor iş verenler.

Devir teknoloji devri, artık kariyer sitelerinde yer alan ilanlar yeterli gelmiyor, sosyal medyada, yani facebook, twitter vb. sitelerde bile iş ilanları dönüyor. Orada iş arıyorum diye mesaj göndermeniz bile yeni bir iş teklifi almanızı sağlayabiliyor. Ondan dolayı, sosyal medyayı, komik video gönderme aparatı olarak hor görmeyin, doğru amaçlı kullanıldığında sosyal medya çok işe yarayabiliyor. Aynı şekilde, eş dost aracılığıyla iş bulma durumu aynen geçerliliğini koruyor, bundan dolayı kendinize düzgün bir cv hazırlayıp, etrafınızdakilere göndermekten çekinmeyin. İş aramak ayıp, kötü, utanılacak birşey değil sonuçta sunduğunuz hizmet karşılığında para kazanıyorsunuz.

Bu uzunca yazımın ardından son birkaç cümle ile konuyu özetlemek istiyorum : Okurken çalışın, cv niz boş kalmasın, cv nize bir sayfa dolusu sertifikalarınızı ve katıldığınız seminerleri yazmak yerine, iş deneyimlerinizi yazmanın sizi daha değerli kılacağını unutmayın. Muhtemelen, yukarıda yazdıklarımın çoğunu bir şekilde duymuşsunuzdur, en azından doğruluk payını bu yazıyı okuduğunuz zaman anlamış olursunuz.

Her zamanki gibi yorum yapmaktan ve aklınıza takılanları sormaktan çekinmeyin

Şafak 7 : Kitleyin Nöbeti !

Barbaros — Sun, 09 Jan 2011 12:59:40 +0000

Ne kola, ne fanta, sadece yedigün diye boşuna dememişler. Bir haftanın daha sonuna geldik, önümüzdeki hafta umarım askeriyedeki son haftam olacak. Gerçi nöbetler hala bitmediği için son günler rahat değil hala işkence şeklinde geçiyor. Bölükte yeterli asker olmayınca nöbetten düşmek kısmet olmadı, hal böyle olunca, hergün gece nöbetleri devam ediyor. Sanırım ilişik keseceğimiz son güne kadar nöbet tutacaz, umarım ilişiği cuma günü keseriz, hafta sonu çift çarşımız olacak muhtemelen de.

Bu arada 337. kısa dönemler yemin ettiler, usta birer asker oldular, umarım önümüzdeki hafta biran önce atışa giderler de nöbetten düşmek nasip olur bizlere de.

Bakalım bu kalan 7 gün nasıl geçecek, şafak sıkıştırması durumunu geçtim, nöbet sıkıştırma durumu bitmek bilmiyor…

Şafak 14 : Mehmetçik hasta

Barbaros — Sun, 02 Jan 2011 12:47:52 +0000

Bir hafta daha geride kaldı, geriye kaldı 14 gün. Nöbetler tam gaz devam ediyor, havalar da soğumaya başladı iyice, nöbetler iyice zorlaştı anlayacağınız. Hele ki, yerler buz gibi olmaya başlayınca, ayaklar da buzhaneye dönüyor, deri botlar aynen tüm soğuğu iletiyor ayaklara. Nöbet tutarken diğer askerlerin gelip, “olum şafağın bitti hala nöbet tutuyorsun” diye sataşması ise baya ağırıma gidiyor ama askerde dendiği gibi “yapacak bir şey yok”.

337 kd. lerin çoğu çürük çıktı bu arada, geçen hafta, hastaneye her gün ortalama 10 tane 337 götürdüm, en son sabah içtimasında baktığımda, 222 kişiden (1 i bakaya) 27 tanesinin istirahatli olduğunu gördüm. Bu arada yanlış hatırlamıyorsam, 337 lerden 2 kişi şimdiden çürük aldı, bir arkadaş 7.5 numara olan gözlerinden, öbür arkadaş ise (ki kendisi Hürol Öztürk olur) 102 kilo olduğu için 90 gün hava değişimi aldı, gerçi kilodan hava değişimi alanların geriye geldiğini ben hiç görmedim, kendisi bana 16 gün boru taktı bu arada.

Bütün haftam yine hastanede geçti, şikayetim yok tabi ki, önümüzdeki hafta çarşamba günü umarım fizik tedavi seanslarım sona erecek, ondan sonra kontrol için tekrar doktora gidecem, eğer doktor istirahat verirse sanırım askerliğimin son günlerini yatarak geçirecem, ama tabi ki kesin birşey yok ortada daha.

Gayet dandik ve kötü bir yeni yıl geçirdim orasını hiç kurcalamıyorum bile, artık tek beklentim tezkere, bitse de bir an önce gitsem diye bakıyorum…

Şafak 22 : Hastane yolcusu kalmasın

Barbaros — Sat, 25 Dec 2010 12:51:26 +0000

Valla açıkçası bu hafta baya hızlı geçti, hastanede çekilen tomografide 1 tane nur topu gibi bel fıtığım olduğu ortaya çıktı, bunun üzerine doktor 10 gün spor istirahati (nihayet) ve 10 seans fizik tedavi yazdı. Böylece yılbaşına kadar, hatta yeni yılın ilk gününe kadar, her gün hastaneye gitmem gerekiyor. Hastaneye giderken de yanımda yeni gelen 337. kısa dönemlerden rahatsız olanları hastaneye çıkarıyorum. Bu sayede hem yeni gelen askerler hastaneye çıkıp eğitimden yırtıyor, hem de benim bütün günüm hastanede geçiyor. Kısaca her iki tarafın da işine geliyor.

Askerliğimin bitmesine 22 gün kaldı, bana sanki hiç bitmeyecek gibi geliyor. Herkes bitmiş ya senin askerlik dese de bana öyle gelmiyor bir türlü. Normalde çarşıya pazar günleri çıkıyordum, bu hafta cumartesi gününe yazmışlar, öyle olunca, bugün bana pazar gibi geliyor.

Toplamda 3 hafta kaldı bu haftanın bitmesiyle, bu da demek oluyor ki 3 kere daha çarşıya çıkma şansım olacak, tabi ne olacağı belli olmaz, bu sayı daha az ya da daha çok olabilir.

Bu hafta olan biten bundan ibaretti, malum cuma günü yılbaşı ve bu sene diğerlerinden farklı olarak askeriyede yılbaşını kutlayacam, tabi bu kutlamadan çok erkenden yatıp uyumak olacak ama elimizdeki şartlar bundan ibaret, yapacak birşey yok.

Herkese şimdiden mutlu yıllar !

Şafak 28 : Hizaya Geeel !

Barbaros — Sun, 19 Dec 2010 12:33:32 +0000

Hizaya geel lafını tüm askerliğim boyunca duyacam sanırım. Acemilikte bol bol duymuştum, usta birliğine geçince rahatlarım diye düşündüm ama olmadı, daha sık işitmeye başladım. Yeni gelen askerlerin ki kendileri 337. kısa dönem olurlar, kayıt işlemleri bitti ve nihayet hafta sonundan itibaren eğitimlerine başlandı. 223 tane askeri bir arada kontrol etmek oldukça zor orası kesin. Arada sırada başlarında bulunup komut vermek gerekiyor, garip geliyor açıkçası. Sabah sporu denemesi yaptı komutan, ortaya baya komik bir manzara çıktı. Yürüyüşler faul, hala sivil mantığı var, kimseyi iplemiyorlar, komutanlarla konuşurken el kol sallıyorlar, eller cepte, kafada sivil bereler falan kısaca tam bir fiyasko. “Sen o kadar laf ediyorsun da, sen sanki ilk günlerde çok farklıydın” diyenler olacaktır, kabul ediyorum, biz de aynen böyleydik, zamanla yontulduk, şu anki halimizi aldık, gerçi şu anki halimizin ilk günkünden pek bi farkı yok ama neyse…

Toplamda dediğim gibi 223 kişi geldi, daha doğrusu bir kişi gelmedi, bakaya kaldı. Bu kadar kalabalık geleceklerini açıkcasını kimse tahmin etmedi, sonuç olarak bu kadar askeri bir arada eğitmek hiç de kolay olmayacak. Tam olarak ne planlandı bilmiyorum ama sanırım her takımın başında belli bir komutan olacak. Toplamda 150 gün askerlik yapacak olan yeni gelen poşetler, 26 gün acemilik eğitimi görecek. Yemin törenleri sırasında 335 kd. askerleri yani ben ve devrelerim 9 (dokuz) sayıyor olacağız. Kısacası 337 ler usta birliğine teslim olduklarında bizim gitme vaktimiz iyice yaklaşmış olacak.

Bu hafta pek uzun yazmayacam, pek eğlenceli bir hafta olmadı. Genel olarak bol bol koşturmaca, yeni gelenlere yardım etmece vs. ile geçti. Arada fırsatını bulup hastaneye çıktım, 1 tane bel fıtığım varmış nur topu gibi. Doktor fizik tedavi yazdı ama bakalım hastaneye gitmek için yeterli vaktim olacak mı, daha da önemlisi komutanlar izin verecek mi.

Bu arada, yeni gelen kısa dönemlerin yaşları baya yüksek, en yaşlısı 76 lı, büyük bir kısmı Açık öğretim mezunu, askerlik uzayacak diye geldik biz diyor büyük bir kısmı. Çoğu şaşkın, laftan anlamayan var, anlamak istemeyen var. Künye defterindeki “sağlık durumu” kısmına “Sağ” yazanlar varmış, öyle duydum.

Bitmez bizim bu askerlik be…

Şafak 35 : 337 ler Hoşgeldiniz

Barbaros — Sun, 12 Dec 2010 11:44:14 +0000

Beklenen gün geldi çattı, alt devrelerimiz, çömezlerimiz, torunlarımız falan hepsi bir arada geliyorlar bugün. Gelecek yeni kısa dönemler (bundan sonra yazıda “poşet” olarak bahsi geçecektir) toplamda 223 kişi. Eğitimleri ve geri kalan her türlü sorun yaratacak işleri bakım bölüğüne yıkılmış durumda. Yani 223 kişinin evrak işleri, malzemeleri, donları, şortları falan hepsini bakım bölüğü dağıtacak, eğitimlerini bakım bölüğü verecek, kısaca önlerindeki 26 günlük (belki de 28) acemilik dönemini bakım bölüğü ve ilgili komutanlar kendilerine zehir edecek. Poşetler gelir hoş gelir, bizi gönderirler, denetlemelere sağolsunlar bizim yerimize onlar girerler. Tahmin ettiğim kadarıyla onların acemilik dönemi bizimki gibi yalandan olmayacak, 29 Mart’tan 4 Nisan’a kadar denetlemeler olacağı için ve bu poşet arkadaşlar denetlemelere gireceği için, kendilerine özellikle spor konusunda baya yüklenileceğini düşünüyorum. Ben acemilik süresince pentatlon sahasına inmedim, dedim ki acemilikte işim olmadıysa usta birliğinde hiç işim olmaz, tam tersi oldu, her gün sabah sporu sebebiyle pentatlon sahasında gözlerimi açıyorum. Bu arada, özellikle askerdeki devrelerimden yazdıklarımla ilgili olumsuz geri dönüşler oldu. ” Olum sen bugün ne yediğini bile yazıyosun o ne öyle falan” dediler, kalbimi kırdılar. Bu sebeple, başımdan geçenlerden çok askerlikle ilgili dikkatimi çeken şeyleri paylaşmaya karar verdim.

Askerde pis bir insan oldum çıktım, normalde çok titizimdir, (tamam dağınımdır ama askerde de dağınığım, o ufacık dolabın halini görseniz ne demek istediğimi anlarsınız) ama askerde, üzerime giydiğim o kamuflaj hiç bir şekilde temiz kalmıyor. Sürünmece falan yok ama bol bol amelelik işi olduğundan dolayı, en ufak bir koliyi taşısam, ya da yaprak temizlesem, yerleri süpürsem üstüm başım toz oluyor. Ondan dolayı kamuflajımı pek sık yıkatmıyorum, en son kamuflajımı ya da diğer adıyla eğitim elbisemi yıkattığımın ertesi günü sabotaj önleme eğitimi alınca sürünmek zorunda kaldım, üstüm başım toz toprak çamur oldu. O gün, şansıma sövdüm ve bir daha üstümdekileri yıkatmayacam, pis pasak gezecem dedim. Gerçi sonradan sözümü bozdum, ve geçen hafta üstümü başımı tekrar yıkattım, dedim şafak demiş 40 küsür bari son günler temiz gezelim, ve daha 1 hafta bile geçmeden, cuma günü, yeni gelecek poşetlerin malzemelerini taşımak zorunda kaldığım için üstüm başım toz oldu, tekrardan pis pasak çavuş haline geldim. İnat ettim, tezkere alana kadar üstümü başımı yıkatmayacam, artık daha ne kadar kirlenir bilmem ama valla sıkıldım sürekli yıkatmaktan.

Neyse, askerde heryerde yazan uyarı amaçlı yazılar vardır : Lüzumsuzsa söndür, bulmak istediğin gibi bırak, traş olma talimatı, duş olma talimatı, su hayattır idareli kullan, benim en ilgincime giden bunlar oldu. Gerçi askerde traş olmayı bilmeyenler olduğunu görünce gerçekten o yazıların bir işe yaradığını farkettim, ama aynı şekilde tuvalet yapma talimatı olmadığı için bazıları nasıl tuvalet yapması gerektiğini maalesef bilmiyor. Askerliği kolordu gibi büyük bir yerde yapınca doğal olarak askerliğiniz azıcık daha farklı geçiyor. Yarbay koğuşları basıyor, her yerden yüzbaşı, binbaşı falan çıkıyor, normal şartlarda bir askerin yüzbaşı ile muhattap olması mümkün değilken, ya da muhatap olmasına bile gerek yokken, kolordu gibi büyük bir yerde yüzbaşı, binbaşı falan hiç farketmiyor hepsinin emir komutasına giriyorsun, konuşman gerekiyor. Askere gelmeden önce şu lafı okumuştum bir yerde : “Aynı ranzada yattığın arkadaşının askerliği ile seninkinin arasında dağlar kadar fark olabilir, kimsenin askerliği bir başkasınınkine benzemez”. Bu lafa sonuna kadar katılıyorum. Bu arada haftanın yarısını hastanede geçirdim bel ağrım yüzünden, daha birşey olup bitmedi, pazartesi tomografi çektircem umarım, belki istirahat falan alırım Yazının ikinci kısmında özellikle yeni gelen poşetlerle ilgili birkaç şey yazacam, belki ilerleyen zamanlarda poşetlerden birinin okuma şansı olur.

Şafak 42 : Çarşı kitlenirse ne olur ?

Barbaros — Sun, 05 Dec 2010 11:47:40 +0000

Hiç de iyi olmaz orası kesin, 2 haftada bir çarşıya çıkmak feci birşeymiş valla. Bölük olarak her hafta çarşıya çıkmaya alışınca, dandik bir sebepten dolayı çarşı kilitlenince adama koyuyor. Neyse, zaten komutan çarşıyı kilitlemeye bir kere alışınca, bol bol koz olarak bunu kullanıyor. Şunu yapmazsanız çarşılar kilitlenir, ya da “siz galiba hafta sonu içerde kalmak istiyorsunuz” tarzı cümleler kurmaya başlıyor sık sık, e bu da can sıkıyor tabi. Neyse nihayet bu hafta çarşıya çıkabildik, bir daha ne zaman çarşıya çıkabiliriz orası ise belli değil. Gerçi toplamda 6 tane çarşım kaldı, malum şafak demiş 42 …

Dolu dolu 2 hafta geçirdim açıkcası, asker olduğumu bol bol hatırlattı komutanlar sağolsun. Sabah sporunda tüfekli hareketlere başladık, o 5 kiloluk tüfeği yukarı aşağı sallamak göründüğü kadar kolay değilmiş, zira 2 gün üst üste tüfekli hareketleri yapınca belim tutmaz oldu. Artık ayakta dururken bile belim ağrıyor, neyse ki revir imdadıma yetişti, bir terslik olmazsa yarın hastaneye gidecem. Bu arada hava o kadar soğudu ki polar yağmurluk olmadan kulede nöbet tutmak sabaha karşı imkansız hale geldi.

Bu haftaki yazıyı da çok uzatmadan burada noktalıyorum, bakalım belki de hastaneden belim yüzümden 3 gün falan istirahat alıp bol bol dinlenme şansım olur umarım.

Bu arada emniyet ve muhafız bölüğü yine birşeyler kurcalıyor, ucu umarım bana dokunmaz.

Askerden tezkere alana kadar paranoyak olmazsam ya da kafayı yemezsem iyidir…

Son olarak, 12 aralıkta alt devreler geliyor, 337 kd. ler yani. Bakalım nasıl olacak durumlar. He, bir de çarşım haftaya kilitlenmez umarım

Şafak 57: Dikkat firar var !

Barbaros — Sat, 20 Nov 2010 10:50:37 +0000

Hani bayram tatili güzel gidiyordu dedik ya, mutlaka bir terslik çıkacak. Bu arada bayram tatili de bitti, valla bitmesi iyi oldu galiba, en azından şafak atmaya devam edecek. Gelelim firar olayına, perşembe akşamı çarşı dönüşü 17.30 – 19.30 nöbetine gittim bölükten bir arkadaşla. Nöbette herhangi bir sorun olmadı, ta ki akşam gelip gecenin 11.30 unda yataktan bizi kaldırıp apar topar ifade vermeye götürene kadar. Lan hop noluyo diyene kadar zaten odalardan birine götürmüşlerdi bizi, içeride üstteğmenlerden biri ve etrafında bir kaç komutan oturuyordu, köşede ise elemanın teki. Sonradan öğrendik ki firar eden eleman o imiş.

Daha gözleri tam açamadan karşımda üstteğmeni görünce şaşırdım tabi, noluyor, naptık biz derken, üstteğmen kısaca durumu anlattı: Yanında oturan eleman tellerden atlayıp kışlayı terk etmiş, bu olay bizim nöbetimiz sırasında olmuş ve anlattığı üzere bizim gözetleme alanımızdan kaçılmış. Diğer bölükten iki tane nöbetçi de getirmişler, toplam 4 kişi uyku sersemi ne olduğunu tam kavrayamadan ayakta dikiliyorduk. Üstteğmen, giyin ayakkabılarınızı, tatbikata gidecez dedi, firar eden elemanı önden yolladı ve gittiği yolu göstermesini istedi. Çocuk da işte şuradan buradan gittim diyerek bizim nöbet kulesinin etrafından dolandı ve tel boyuna geçti. Tel boyuna gelince, komutana atladığı yeri gösterdi. Komutan, hadi çık atla evladım bi daha diyince, eleman mırın kırın etti, sonra tırmandı tellere, tepeye kadar çıktı ve orada kaldı. Atla evladım dışarı diyince atlayamadı, komutan, tamam in aşağı dedi ve çocuk atlarken demirlerden birini kırıp aşağı atlarken düştü. Bizi tekrar odaya geri götürüp elimize kağıt tutuşturup ifade vermemizi istediler, birşey görmediğimize dair ifadelerimizi verip imzaladıktan sonra koğuşlara geri döndük.

Sonuç olarak, kocaman bir baş ağrısına sebep verildi, ifadeler verildi, bundan sonra ne olacağı hakkında en ufak bir fikrim yok, bekleyip görecez bakalım. Elemanın oradan atlamadığına adım gibi eminim ama sanırım olayın davası mahkemede görülecekmiş, mahkemeye çağırırlar mı bilemem ama, komutan tellere dikenli tel çekilmesi ve ekstra nöbet kulesi yapılması gibi önlemler alınacağını söyledi. Artık ne olur bilemem, ama umarım bu durum daha fazla soruna yol açmaz.

Ha bu arada mutlaka birileri çıkıp, olum görmedin mi kocaman adamı nasıl gözetleme yapıyorsun diyecektir. Elemanın geçtiğini iddia ettiği yerler, karanlık ve ağaçlık, sadece tek bir noktada ışık ve o noktadan da devriye geldiği için bütün nöbet boyunca sürekli takip ediliyor. Eleman oradan geçtiğini iddia etti ama iki nöbetçi olarak hatta toplamda 4 nöbetçi ve amm çavuşu hiçbir şey görmediğine dair ifade verdi. ElEMAYani sonuç olarak durumda bir yamukluk olduğu ortada. Zaten 18 – 18.30 sularında kaçtığını söyleyen eleman saat 20′de içeriye girmeye çalışırken yakalandı. Yakalanması iyi oldu tabi ki, en azından başımız daha fazla belaya girmeyecek.

Neyse, ilerleyen günlerde ne olacağı kesinleşecek, artık tanık mı oluruz yoksa sanık mı oluruz onu bilemeyecem, dediğim gibi bunu zaman gösterecek. Askerliğim uzamasın, tek isteğim o…

Şafak 61: Bayram tokalaşması

Barbaros — Tue, 16 Nov 2010 11:27:15 +0000

İlk önce herkese iyi bayramlar dilemek istiyorum. Askeriyede bir bayram daha geçiriyoruz, gerçi önemli olan Ramazan Bayramında evci çıkmıştım, diğer bayram günleri tatil olmadığı için içeride kalmanın pek de zararı yoktu. Kurban Bayramında içeride kalmak azıcık koydu açıkçası, aile Türkiyeyi geziyor tabi bu arada. Neyse, ilk kez dini bir bayramda askeriyede kaldım, askeriyede bayram kutlaması nasıl olur onu görmüş oldum. Bu arada bölüğümüz çarşı açısından zengin olduğu için, bir gün çarşı bir gün nöbet şeklinde ayarladılar bayram tatilini, gerçi dün eşek yüküyle nöbet tuttum, artık ayakta duracak halim kalmamıştı, bir önceki günün gece nöbeti sabah 5.30 – 7.30 olunca, arka arkaya, 2 şer saat arayla, (ki net olarak 1 saat bile etmiyor nöbetler arasındaki ara) toplamda 6 saat nöbet tuttum, onun üzerine bir de gece 01.30 – 03.30 nöbeti tutup, koğuşa dönüp sabah 4 te yatağa girdikten sonra, 5.30 da mıntıka için uyandırılmam ölü gibi ortalarda gezmeme vesile oldu.

Neyse, dediğim gibi ilk kez bayram kutlamasını askerde geçirdim. Bütün garnizon birlikleri tören alanına toplandı, komando, fabrika, bakım, sahra, muhafız bölükleri derken komutanlarla birlikte kocaman bir ordu olduk. Zaten adı üstünde, Kolordu. Normalde bir erbaşın yüzbaşı ile muhatap olması pek normal değilken iş kolordu olunca durum değişiyor. Anlattığım üzere geçen cuma günü yarbay hepimizin elini sıkıp yanaklarımızdan öpmüştü ve bayramımızı kutlamıştı. Aynısını bu sefer kolordu komutanı yaptı, yani Korgeneral teker teker bütün askerler ve komutanlar için yaptı (kaç asker vardı toplamda bilmiyorum ama). Herkesin teker teker elini sıktı, bayramını kutladı, ondan önce de bayramla ilgili bir konuşma yaptı. Torba içinde şeker ve çikolatalar dağıtıldı, hatta fırça kaydı nerede bu çocukların şekerleri diye. Tabi Korgeneral herkesin bayramını kutlayınca, arkasından grup komutanı, bölük komutanı ve diğer komutanlar da aynısını yaptı. Sonuç olarak, tören alanında onlarca “Saol” sesi yankılandı, ilginç bir tablo oluştu.

Tören çok uzun sürmedi, tabi bizim çarşılardan 2 saat kesildi, koşarak hazırlandı ki normalde koş emri gelse kimse o kadar hızlı koşmazdı. 10 dakika içinde herkes giyinip çarşı defterlerini imzalattı ve çarşıya çıktı. Sonuç olarak ilginç bir bayram kutlaması görmüş oldum, Kolordu’da askerlik yapınca, bol rütbeli askerlerle karşılaşmak gayet normal, en azından, ben yüzbaşı gördüm diyen askere, benim elimi de Korgeneral sıktı diyebilecem. Görmemişlik gibi oldu ama neyse artık…

Herkese iyi bayramlar !

Şafak 63: Zar zor çarşı & Nöb. Bkm. Çvş.

Barbaros — Sun, 14 Nov 2010 11:43:38 +0000

Bayram falan geliyor, gevşedi disiplin yayları derken eldeki çarşıdan oluyorduk valla. Komutanlardan birini kızdırınca (isim cisim detay vermiyim sonra dert olur) Pazar günkü çarşımızın yarısı gidiyordu, giden yarısında da eğitim yapacaktık. Son anda iptal oldu, artık gece mi eğitim yaparız bilmiyorum ama en azından çarşının yarısını kurtardık. Bu arada Cuma günü de Çavuş olduk, hani bir işe yarayacağından değil, 5 lira fazla maaş veriyorlar, ücretsiz olarak da kolluk ve bir ton sorumluluk hediye ediyorlar. Neyse, Cuma çavuş olduk ya, Cumartesi de güzelinden kolluk yazdılar, bir anda bi ton sorumluluk bindi omzuma, yok içtima alınacakmış, yok kelle sayılacakmış, yok yat yoklaması falan derken sanki bütün kolordunun kolluğunu tutmuş gibi oldum.

Sanki bu hafta inadına yavaş geçti, geçen hafta hızlı geçti dedik ya, bu hafta inat etti, bitmek bilmedi. Pazartesi günü, 3.ordu komutanı gelecek diye ortalık karıştı, denetlemeler falan derken bi ton ekşın yaşandı. Salı ve Çarşamba günü araç muhafızlığına seçildim, araçta gezip durdum bütün gün, iki günü de böyle yedik yani. Tam perşembe günü de araç muhafızı olarak gidip iyice uzman araç muhafızı olacaktım, devrelerimden bir tanesi 10 parmak klavye kullanabildiğimi söylemiş komutan sorunca. Sonuç olarak komutan akşam 10 a kadar bana bir ton yazı yazdırdı. Hatta bugüne de randevu verdi sağolsun, pazar günü de akşamın bir saatine kadar evrak doldurup yazı yazacam bilgisayarda anlaşılan. Neyse, askerde dedikleri gibi yapacak birşey yok.

Malum bayram geliyor, bol bol çarşı verdi bizim bölük sağolsun, Pazar, Salı, Perşembe, Cumartesi olmak üzere toplamda 4 tane çarşım var. Bir çarşı hakkımı bugün kullandım, geriye kaldı 3 tane, umarım sorunsuz çarşılar olur. Bu arada Cuma günkü tabur içtimada tabur komutanı yarbayımız herkesin teker teker elini sıkıp yanağından öperek bayramımızı kutladı, açıkçası garibime gitti ama Salı günü kolordu komutanı yapacakmış aynısını, tam galaksi olacak yani ortalık.

Tabi ki bayramı içerde geçirmenin buruk sevinci içindeyim, ama sonuç olarak yapacak bir şey yok. Askerlik görevi yapılıp bitirilmesi gereken bir görev ve ben de biran önce bitirmeye çalışıyorum. Bir sürü bayram seyran doğumgünü yılbaşı vs. hepsi bir araya geldi ama bitse de gitsek modundayım şu anda.

Herkese iyi bayramlar diliyorum