Dükkanlar, mağazalar vs. camlarına yazı yapıştırırlar, o yazı ya tadilattayız olur ya da  100 metre ileri taşındık. Taş çatlasa 250 metreden uzağa taşınmaz hiç bir dükkan. Mesela Kadıköy’deki bir dükkanın camında şöyle bir kağıt var : “Taşındık, yeni yerimiz Cihangir’de “. Kim bilir ne kadar yol katetmişsindir o dükkana gitmek için, onlar ise gidip nereye taşınmışlardır. Hani 250 metre ilerisi, cami yanı filan kabul edilebilir de arkadaş Cihangir’e neden taşınıyorsun?

Uzunca bir süre kapalı kalan dükkanlar açılışlarını büyük bir şenlikle kutlar, işte 5 ay sizden ayrı kaldık, alın bol bol indirim, bedava patates börek çörek, gözünüzü boyuyoruz. Saldırır insanlar da dükkana, eğer kıyafet vs. satılıyorsa hele, tam bir izdiham yaşanır, teyze alır eline ayakkabıyı, bakar 100 lira, tabi her tarafta %50 indirim yaptık, şok damping filan yazar. Neyse, teyze alır eline ayakkabıyı, bakar fiyatı 100 lira, aaa çok ucuz der, ben 5 ay önce bu dükkana gelmiştim o zaman da 100 liraydı, 5 ayda herşeye zam geldi ama bunlar indirim yapmışlar der alır ayakkabıyı kasaya koşar. İşte ben kendi blogum için öyle birşey yapmayacam. 1 sene önce neyse şimdi de o, 1 senelik ayrılık sırasında site ile ilgili bişeyler düşündüm mü, yoo ona da hayır. Bir kere tema değiştirdim sadece, o da sayılmaz zaten fasulye misali.

Sözün özü, 1 sene sonra tekrar karşınızdayım ama pek birşey değişmedi, en azından blog ile ilgili değişmedi. Belki de değişmiştir, ben bilmiyorumdur. Kendim hakkında bir sürü şey değişti orası kesin, zamanla (birer sene arayla değil tabi) onlardan da bahsedecem. Kısaca bloga daha çok önem verecem, tembelliği bırakacam, silkinecem kendime gelecem. Tembel olmak gerçekten zormuş, onu anladım, 4 ay doya doya yaz tatili yaptıktan sonra ben kendime gelemedim, hala aynı hayal aleminde yaşıyorum, bu hiç de güzel birşey değil tabi ki.

Değişikliklerden bahsetmişken, hepsi yavaş yavaş olacak, ama ufak bir teaser vereyim de salyalarınız aksın, hani blogumda yazdığım Pasoyu Keserler yazım var ya, yine benzer bir olay oldu. Bu sefer pasoyu kimse elimden almadı, ben kendim otobüste düşürdüm. Yani koskoca 1 senede pasomu kaybetmedim sadece ama nedense hep paso ile ilgili olaylar beni buluyor.

Kendinize iyi bakın (kime diyorum ben de bilemedim)

Barbaros

(mektup yazar gibi oldu da neyse)

Malumunuz 2008 öğrenci pasoları artık kullanılmıyor, üniversiteler de 5 lira karşılığında sizi form doldurma uğraşından kurtarıp sizin adınıza paso çıkarttırıyorlar. Bu sayede o uzun İett Seyahat Kartları Şubesi’ nde beklemenize gerek kalmıyor. Ben de her zamanki gibi işi tembelliğe vurup “amaan pasoyu daha sonra yenilerim” dedim,  işte acelem vardı, cebimde para yoktu vs. derken pasoyu yenileyemedim. İETT ‘nin senelik bilgilendirme yazısında da belirtildiği üzere artık 2008 pasoları 31 Nisan tarihinden itibaren geçerli olmayacaktı. Ben de zaten Akbil dolum makinelerimi kullanıyorum, ne gerek var pasoyu yenilemeye dedim, keşke demez olaydım.

Neyse olaya geri döneyim, 4 Levent metro turnikelerinden geçerken, malum masanın oradaki güvenlik görevlisi beni yanına çağırıp, pasomu göstermemi rica etti. Ben de bir anlık dalgınlığıma yenik düşerek pasomu güvenlik görevlisine gösterdim. Ve bundan sonra güvenlik görevlisi ile aramızda yaşanan diyalog şöyle :

G.G : Bu paso eski arkadaşım, öğrenciysen yenisini alman gerekiyor. Bu pasolara el koyuyoruz

B : NasıL el koyuyorsunuz ya versene pasomu

G.G : Pasonu kesip geri kalan Akbil tomunu sana verecem

B : Olsun, ben o akbili kendim kullanırım yine

G.G : O zaman sahipsiz akbil kullandığın için akbil tomunu da alırlar

şeklinde bol hararetli (özellikle benim tarafımdan) bir tartışma yaşandı. Adam beni sakin olmam konusunda uyardı, ben adama küfür etmek dışında herşeyi yaptım. Ve sonuç olarak pasomu makasla kesti ve bana hatıra olarak akbil tomunu verdi. Adama sövmenin ve kendi salaklığımın hıncıyla yoluma devam ederken bir de ters yürüyen merdivene bindiğim için ekstradan herkese rezil oldum.

Sonuç olarak, eğer aranızda 2008 pasosu kullanan arkadaşlar varsa pasonuzu göstermenizi isteyen kişileri tersleyip, pasonuzu kaptırmamak için mümkün olan herşeyi yapın. Ben ettim siz eylemeyin kısaca.

Şimdi üniversitemden öğrenci belgesi alıp, o kutucuklu İETT paso başvuru formunu doldurup, bir tane de fotoğrafımı heba ettikten sonra, Hasanpaşa seyahat kartları bürosuna gitmem gerekiyor. Zaten orada da hergün en az 3 tur sıra oluyor. Ben en iyisi 2010 öğrenci pasolarının başvuru zamanı geldiğinde okula 5 lira verip bu işkenceyi sona erdiriyim.